Big Brother u prezantua si një eksperiment social, por me kalimin e viteve është shndërruar në një spektakël konflikti, banaliteti dhe ekspozimi të tepruar, ku vlerat njerëzore shpesh zëvendësohen nga zhurma, skandali dhe provokimi.
Një nga problemet kryesore është normalizimi i sjelljeve negative. Në shumë raste, pjesëmarrësit fitojnë vëmendje jo për inteligjencë, kulturë apo ide, por për:
zënka të vazhdueshme,ofendime personale,provokime të qëllimshme,sjellje arrogante që shiten si “forcë karakteri”.
Këto pamje konsumohen çdo ditë nga të rinjtë, të cilët janë në fazë formimi dhe fillojnë t’i marrin këto sjellje si model suksesi.
Një shembull i përsëritur në Big Brother është se ai që bërtet më shumë, që provokon më fort ose që luan rolin e viktimës, merr më shumë ekran, më shumë mbështetje dhe shpesh shkon më larg në lojë. Ndërkohë, personat më të qetë, të arsyeshëm apo me vlera reale, etiketohen si “të mërzitshëm” dhe eliminohen shpejt.
Po ashtu, Big Brother shpesh keqpërdor historitë personale. Drama familjare, dhimbje personale apo ngjarje të rënda shndërrohen në mjet për klikime, ndjeshmëri artificiale dhe vota. Kjo i mëson të rinjtë se vuajtja shitet, dhe se sa më dramatik të jesh, aq më i rëndësishëm dukesh.
Një tjetër problem serioz është mungesa e përgjegjësisë morale. Fjalët e rënda, sjelljet fyese dhe konfliktet e panevojshme rrallëherë ndëshkohen realisht, duke krijuar idenë se çdo gjë lejohet për famë. Kjo e zbeh kufirin mes të drejtës dhe të gabuarës.
Në fund, problemi nuk është ekzistenca e Big Brother-it, por mesazhi që ai përcjell:se fama vjen pa punë,se zhurma vlen më shumë se mendimi,se respekti nuk është i domosdoshëm për t’u dëgjuar.
Për një rini që ka nevojë për modele pozitive, kreativitet, dije dhe vlera, formate të tilla të pa balancuara mund të ndikojnë negativisht, duke e shtyrë shoqërinë drejt sipërfaqësisë dhe jo thellësisë.
